Dagerotyp a fotografia

Pierwszą fotografią stałą był obraz otrzymany w 1825 roku przez francuskiego wynalazcę Josepha Nicéphore’a Niépce. Jego fotografie powstawały na polerowanych płytach cynowych pokrytych pochodną ropy naftowej zwaną “bitum z Judei”. Substancja ta twardnieje wystawiona na działanie promieni słonecznych. Nieutwardzony materiał może być zmyty a blacha wypolerowana, dając w efekcie negatyw obrazu, który następnie może być pokryty atramentem i odbity na papierze, tworząc odbitkę. Niépce rozpoczął eksperymenty z udziałem związków srebra dzięki odkryciu Johanna Heinricha Schultza z roku 1724, w którym mieszanina srebra i kredy ciemniała pod wpływem światła.

Współpracując, Niépce (w Chalon-sur-Saône) i Louis Daguerre (w Paryżu) udoskonalili proces srebra. W 1833 Niépce zmarł na udar mózgu, zostawiając swoje notatki Daguerre’owi. Nie mając żadnych podstaw naukowych Daguerre dokonał dwóch zasadniczych dla tego procesu odkryć. Po pierwsze, że wystawiając srebro na działanie par jodu przed poddaniem go działaniu słońca, a następnie na działanie oparów rtęci po wykonaniu fotografii, otrzymywał obraz utajony. W celu utrwalenia obrazu należało poddać płytkę kąpieli solnej. W dniu 7 stycznia 1839 roku Daguerre ogłosił, że wynalazł proces używając srebra na płytce miedzianej i nazwał go dagerotypem. Rząd francuski wykupił patent i natychmiast go upublicznił.